Παρασκευή 30 Ιουλίου 2010

Είναι όμορφη

Είναι όμορφη και μας ταιριάζει

 
Όσο και να διπλώσει
 
Όσο και να γονατίσει

Όσο και να λυγίσει

Όσο και να χτυπηθεί

Όσο και να τσακίσει
 
Πάλι όμορφη είναι και θα είναι.




Πέμπτη 29 Ιουλίου 2010

Θέμα χρονου

  Το μποστάνι εκτός από παραγωγή δίνει και μαθήματα ξέρετε.
Μαθήματα υπομονής.
Πριν καιρό με ρώτησε η Artanis πως πάει.
Νόμιζα ότι τα φυτά δεν ήταν καλά και δεν θα είχα παραγωγή.
Στην αρχή γεμίζαμε το μικρό καλάθι.
Προσπάθησα να κρύψω την απογοήτευση 
γιατί νόμιζα ότι δεν είχε επιτυχία.

Ένα μήνα μετά....
Διαψεύστηκα πανηγυρικά.
Μόλις το ακούμπησα "έσκασε σαν καρπούζι"
Το άκουσα σας λέω.
Καλά μη περιμένετε μεγάλη σοδειά.
Ένα και μοναδικό ήταν ;)

Τώρα το μεγάλο καλάθι γεμίζει μέρα παρά μέρα με όλα τα καλά.
Τρώμε πλουσιοπάροχα, αγνά και νόστιμα, δίνουμε τα σχετικά, 
 φτιάξαμε και σαλτσούλα.
Το κάθε τι θέλει φροντίδα και χρόνο.
Τότε σε ανταμοίβει και αν όχι, κάτι έχεις μάθει.

Αυτό μου λέει το μποστάνι μαζί με αυτά που μας δίνει.


Στην ANAZHTHSH








Τετάρτη 28 Ιουλίου 2010

Κοινωνία συναισθημάτων

Ήθελα να κάνω αυτή την ανάρτηση λίγο αργότερα, 
όταν θα είχα περισσότερο χρόνο, για να την δώσω όπως αξίζει. 

Αφιερωμένη στην γλυκιά καλημέρα

και τον ευγενικό Γκιώνη.

Τους φίλους που γνώρισα πρόσφατα.
 Αλλά και σε εκείνους που ξαναείδα, 
στην τελευταία επίσκεψη στην Θεσσαλονίκη.
Αφιερωμένη σε εκείνους τους ανθρώπους 
που πλημμυρίζουν από όμορφα συναισθήματα
και τα κοινωνούν στους άλλους.
Αφιερωμένη στην ανθρωπιά που αποπνέουν.

Όμως έχω συγκινητικούς λόγους που το κάνω νωρίτερα.
 Μια στενάχωρη μέρα ήταν σήμερα, 
σαν εκείνες που έχει η ζωή μας μερικές φορές.
Μια συναισθηματική αναστάτωση που σου χαλάει την διάθεση
και θέλεις την ησυχία σου.
Θέλεις μόνο να "την αφήσεις" κάπου χωρίς πολλά λόγια.
Και "την ακούμπησα" στο μπλογκ μου.

Αλλά και να θέλεις οι φίλοι δεν σε αφήνουν μόνη.
Σας ευχαριστώ πολύ για το ενδιαφέρον.
Με συγκινήσατε με τηλέφωνα και μηνύματα.
Καλά είμαι και είμαι εδώ.
Συνεχίζουμε πάντα αισιόδοξα.
Αναστασία  ----  Νέλλη
Το ευχαριστώ είναι λίγο. 
Ένα μεγάλο ευχαριστώ πάλι λίγο είναι.
Μου δίνεται χαρά.
Τελικά πόσο κοντά είναι η χαρά στην λύπη;
Σας ευχαριστώ όλους.









Τρίτη 27 Ιουλίου 2010

Στο επανιδείν.


Όπου και ό,τι λαχταράμε.




Συγχωρέστε με, δεν έχω διάθεση για λόγια.