Ε lucevan le stelle. Mέγαρο Μουσικής Αθηνών.

Καβαραντόσσι: Αφήνω πίσω μου σ΄αυτόν τον κόσμο

      έναν άνθρωπο που αγαπώ. 

Δεχτείτε να του γράψω δυο λόγια μόνο.

(Βγάζοντας ένα δαχτυλίδι από το δάχτυλό του)

Το μόνο που απέμεινε από τα πλούτη μου είναι αυτό το δαχτυλίδι...

Αν υποσχεθείτε να της παραδώσετε το τελευταίο μου αντίο, 

 είναι δικό σας.

Δεσμοφύλακας: (Διστάζει λίγο, μα έπειτα συμφωνεί 

και γνέφοντας στον Καβαραντόσσι

να καθίσει στο τραπέζι πάει και κάθεται στον πάγκο.)

Γράψτε....

Καβαραντόσσι: (Απομένει σκεφτικός, μετά αρχίζει να γράφει...

αλλά μετά από μερικές γραμμές,

οι αναμνήσεις τον πλημμυρίζουν και σταματά ...)

Έλαμπαν τ΄αστέρια...

και μοσχοβολούσε η γη...

έτριζε η πόρτα του κήπου...

κι αλαφρές πατημασιές ακούγονταν στο χώμα.

Ερχόταν δροσερή

κι έπεφτε στην αγκαλιά μου.

Αχ, γλυκά φιλιά, χαύνα χάδια,

ενώ αναριγώντας 

λευτέρωνα τα όμορφα μέλη της από τα πέπλα!

Τ΄όνειρο της αγάπης μου χάθηκε για πάντα.

Η στιγμή πέταξε

και πεθαίνω απελπισμένος!

Κι ας μην αγάπησα ποτέ τόσο τη ζωή!

(Ξεσπά σε λυγμούς, κρύβοντας το πρόσωπο μες τα χέρια.  ....)

Η Φλόρια Τόσκα είναι διάσημη τραγουδίστρια όπερας και ερωτευμένη με τον ζωγράφο Μάριο Καβαραντόσσι. Ο Σκάρπια, αρχηγός της αστυνομίας, συλλαμβάνει τον Καβαραντόσσι γιατί παρείχε άσυλο σε έναν πολιτικό φυγά.

Όταν η Τόσκα εκλιπαρεί τον Σκάρπια να απελευθερώσει τον εραστή της, εκείνος δέχεται υπό τον όρο να υποκύψει στις σεξουαλικές του ορέξεις. Η Τόσκα συμφωνεί να ενδώσει στον Σκάρπια, ωστόσο την κρίσιμη στιγμή τον εκδικείται. Όμως, ο Καβαραντόσσι δεν γυρνά στο πλευρό της ποτέ πια…

Φλόρια Τόσκα:  TIZIANA CARUZO

      Μάριο Καβαραντόσσι:  STUART NEIL

   Σκάρπια:  ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΛΑΤΑΝΙΑΣ

16-1-2011

Οι διάλογοι είναι αντιγραφή από το λιμπρέτο

της ΕΘΝΙΚΗΣ ΛΥΡΙΚΗΣ ΣΚΗΝΗΣ

Του τρελού του γνωστικού.

Διάλεξα τη μέρα, αλλά μια απόφαση είναι.
Παίρνεις το αυτοκίνητο και πας.

 Αν αρχίσω όμως έτσι, στάση να φωτογραφίσω τη Βέροια,

 στάση να φωτογραφίσω το σύννεφο,
θα κάνω τρεις ώρες να φθάσω.
Και μη ξεχνάμε τον Αίσωπο που λέει,
"αν δεν κοιτάς εκεί που πας, θα πας εκεί που κοιτάς".

Γι αυτό ας συγκεντρωθώ στον δρόμο.

Είναι η Εγνατία οδός που διασχίζει  στα νοτιοανατολικά το όρος Βέρμιο,

με δεκαπέντε σήραγγες και έξι γέφυρες.

Κλειστός όμορφος και ασφαλής αυτοκινητόδρομος,

του οποίου ένα κομμάτι τρέχει δίπλα στον Αλιάκμονα ποταμό.

1, 2....5  στην αρχή τις μετρούσα,
 αλλά όταν σκοτείνιασε ο τόπος 9.00 η ώρα το πρωί

και η ορατότητα μειώθηκε,

 έκανα τα μάτια μου δεκατέσσερα

 και άρχισα να σκέφτομαι...

τι θέλει η αλεπού στο παζάρι χρονιάρες μέρες;;;

Ξαφνικά σε μία έξοδο έγινε λιακάδα, χαρά Θεού.

Σταμάτησα στο τέλος της γέφυρας, να αναπνεύσω καθαρό κρύο αέρα,
και να θαυμάσω το τοπίο.

Αναθάρρησα, η πυκνή ομίχλη ήταν πίσω
 

και κάτω,

 

σκέφτηκα ότι τελείωσε και συνέχισα.

 Σε λίγο όμως πάλι τα ίδια

 και χειρότερα.

Όλα αυτά 8 με 10 το πρωί προπαραμονή Χριστουγέννων

στον δρόμο για την Καστοριά,
όπου συναντάς ευγενικούς και φιλόξενους ανθρώπους.

Όπου το τοπίο της λίμνης αποζημιώνει

η γαλήνη της πλημμυρίζει την ψυχή

και η ομορφιά σε συγκινεί αφάνταστα.


... σσσστ  μη μιλάτε, θα ταράξετε την ησυχία τους, δεν κάνει.

Ο γύρος της λίμνης ήταν απολαυστικός,
γι αυτό και μόνο άξιζε η διαδρομή.
Αφού και τώρα που βλέπω τις εικόνες δεν θέλω να γράψω,
μη ταράξω τα νερά.

Η τελευταία αποτύπωση στα μάτια
είναι σαν πίνακας ζωγραφικής,
και στην ψυχή αξέχαστη τροφή.




Στην όμορφη και ευγενική
agrambelli 
 

Είχα ανάγκη αυτή την διαδρομή 

και χαίρομαι που την έκανα.

Ε lucevan le stelle

...κι ένα χνάρι άφησε στην άμμο.

Κόκκινο του πάθους.

 Με καρπούς μυρωδάτης τριανταφυλλιάς

Εύχομαι ευγένεια γλύκα και πάθος στην ζωή σας.

Αγάπη αισιοδοξία ελπίδα και δύναμη ψυχής.

ΚΑΛΟ  ΜΗΝΑ

ΚΑΛΗ  ΧΡΟΝΙΑ