Ξεχασμένη μπομπότα.

Πολλές φορές σε σχετικές ιστορίες, είχα ακούσει για εκείνο το γλυκό που τρώγανε στην κατοχή, την περίφημη ''μπομπότα''. Είπα να τη φτιάξω για δοκιμή και για το χατίρι φίλου της οικογένειας.

Τα υλικά απλά. Ελαιόλαδο, γάλα αυγά, ζάχαρη, αλεύρι σταρένιο και καλαμποκάλευρο, μπέϊκιν,αλάτι, σταφίδες που δεν πρόλαβαν το φωτογράφο και το σπουδαιότερο, πετιμέζι.


Η παρασκευή εύκολη και γρήγορη.

Όπως είναι ζεστή την περιχύνουμε με το πετιμέζι.


Τώρα ο φωτογράφος δεν πρόλαβε το ταψί ακέραιο.

Το αποτέλεσμα ήταν καλό και άνετα μπορεί να σταθεί μέσα στις τόσες γλυκές, αλλά και υγιεινές γεύσεις των ημερών μας. Μάλλον όμως οι συνήθειες και η εξέλιξη είναι εις βάρος της ξεχασμένης μπομπότας.
Εμείς πάντως ευχαριστηθήκαμε το γλυκό που ταιριάζει με παγωτό ή καφεδάκι.
Όποιος ενδιαφέρεται να ''τιμήσει'' εκείνη την εποχή, ας ρωτήσει για τις λεπτομέρειες.

Αφιέρωμα 1. Λυδία

Δεν ξέρω και πολλά ακόμα για τα μπλογκς και το μπλόγκιν, αλλά στις περιηγήσεις μου ανά την μπλογκόσφαιρα βρίσκω πράγματα που με αγγίζουν.
Όπως την περίπτωση της Λυδίας. Ποιός δεν ξέρει για εκείνη. Οι επισκέψεις που δέχεται η ιστοσελίδα του πατέρα της και πόσοι έχουν σύνδεσμο σε αυτήν, κάτι σημαίνει.
Πόσα λόγια αγάπης, ζεστασιάς και ενδιαφέροντος από τόσους διαφορετικούς ανθρώπους.
Άραγε συμπονάμε αλήθεια ή εκτελούμε τυπικό χρέος συμπαράστασης.
Ο σοφός μας παππούς λέει το γνωστό <εξ ιδίων κρίνω αλλότρια>.
Αν πω λοιπόν για μένα θα σας πω, οτι στην αρχή διάβαζα την ιστορία της σαν ένα παραμύθι, σαν μια ιστορία που δεν είναι αληθινή. Όταν αφέθηκα να δω την αλήθεια, είδα ότι είναι ιστορία σε πραγματικό χρόνο και τόπο και είναι δίπλα μας.
Με συγκίνησαν τα λόγια και η δύναμη ψυχής του πατέρα της.
Αυτή τη δύναμη ψυχής φαίνεται να έχει η Λυδία Τιγρία.
Ανατρέχω στην ιστοσελίδα της με την ελπίδα να δω καλά νέα και νοιώθω αγαλλίαση όταν τα δω. Χαίρομαι με την χαρά τους και δεν θεωρώ χρέος να γράψω δυο λέψεις εκεί, αλλά κάτι σαν ανάγκη.
Από καρδιάς εύχομαι τα καλύτερα σε εκείνη και την οικογένειά της.
Έτσι λοιπόν, άν κρίνω από εμένα, πιστεύω ότι αλήθεια είμαστε όλοι δίπλα τους, με την θέλησή μας, την σκέψη και την καρδιά μας.

Μποστάνι

Όλα άρχισαν το Μάϊο και ήταν έτσι.


Τον Ιούνιο έγινε έτσι και...


... άρχισε δειλά η συγκομιδή.


Τον Ιούλιο το μποστάνι τα έδωσε όλα.


Αλλά και τον Άυγουστο έκανε κάθε μέρα ότι μπορούσε. Φάγαμε καλά εμείς, οι φίλοι και οι γείτονες. Αγνά, φρέσκα και νόστιμααααα ! ! !
Και του χρόνου καλοκαίρι.

παραδοσιακό κουσκούς

Όχι που λέγεται αλλά που τρώγεται.

Το κουσκούς είναι ένα χειμωνιάτικο κυρίως φαγητό και όταν είναι χειροποίητο, είναι πεντανόστιμο. Έτσι, για να μη χάνεται η παράδοση, ας δούμε πως παρασκευάζεται.

Κατσικίσιο γάλα, φρέσκα αυγουλάκια, αλεύρι, αλάτι και σπασμένο στάρι ή τραχανάς είναι τα υλικά.

Απαράιτητα όμως είναι η εδική σκάφη και το κατάλληλο κόσκινο. Ξύλινη λαξευτή σκάφη, με κοίλο το εσωτερικό και κόσκινο με τρύπες, όχι με σύρμα.

Βάζουμε λίγο στάρι στη σκάφη και ρίχνουμε εναλλάξ μια χούφτα αλεύρι και μια κουταλιά από το μίγμα αυγών κα γάλακτος.

Με την προσθήκη των υλικών και δουλεύοντας κυκλικά τα χέρια, σιγά σιγά δημιουργούνται μικρά μπαλάκια ή κουσκουσάκια.

Όταν κάποια φτάσουν στο επιθυμητό πάχος, βάζουμε όλο το υλικό στο κόσκινο. Τότε τα ψιλά και ανέτοιμα πέφτουν, ενώ τα μεγαλύτερα μένουν σ' αυτό.

Αδειάζουμε τα έτοιμα να στεγνώσουν και συνεχίζουμε την ίδια διαδικασία με τα υπόλοιπα.



Με υπομονή, μεράκι και αγάπη για τους δικούς σου ανθρώπους, μπορείς να φτιάξεις κιλά.
Θα σας φιλέψω διαδικτιακά, στο τραπέζι με το φαγάκι αυτό.

=============

Λέτε το κους κους ως κουβεντούλα και το κουσκουσάκι ως χαρακτηρισμός για το χιόνι, να βγήκε από αυτό το χειροποίητο ζυμαρικό?
Καλό χειμώνα.