Στριφτόπιτα για την οικογένεια.

Την Κυριακή περιμένοντας την οικογένεια έφτιαξα διάφορα, μεταξύ αυτών δύο πίτες.
Η μία ήταν "στριφτόπιτα". Κλασσική μικρασιατική συνταγή απ' όπου και η καταγωγή μου.
Σας την παραθέτω, είναι εύκολη, πολύ νόστιμη και μάλλον χειμωνιάτικη.

Τσιγαρίζουμε σε λίγο ελαιόλαδο ένα κρεμμύδι και σοτάρουμε 1/2κ κιμά. Εγώ το σβήνω πάντα με λίγο λευκό κρασί.

Όταν εξατμιστεί το αλκοόλ, ρίχνω δύο νεροπότηρα νεράκι και προσθέτω το αλατοπίπερο.

Αφού βράσει για πέντε λεπτά ρίχνω μια κούπα γλυκό τραχανά. Σε λίγο το μείγμα γίνεται σφιχτό, αφού ο τραχανάς πίνει τα υγρά και φουσκώνει. Το αφήνουμε να κρυώσει και ετοιμάζουμε τα φύλλα.

Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε έτοιμο χωριάτικο φύλλο, όμως προτιμώ να ανοίγω αφού μπορώ και είναι καλύτερο.

Στο φύλλο βάζουμε πάντα λίγο λάδι, το κόβω στη μέση και τοποθετώ λίγο από τη γέμιση στις μεγάλες πλευρές. Το ρολάρουμε δημιουργώντας πλοπιρίτσες (μπαστουνάκια).

Δίνουμε αυτό το σχήμα και ψήνουμε ατομικά κομμάτια ή συνεχίζουμε το γέμισμα του ταψιού.

Αλείφουμε πάντα με λάδι τον πάτο του ταψιού και τα φύλλα από πάνω. Ψήνουμε μία ώρα και κάτι.

Το αποτέλεσμα είναι να κλέβουν τα γύρω κομμάτια πριν το σερβίρισμα, όταν είναι ζεστά και τραγανά.

Είναι πολύ εύκολη με έτοιμο φύλλο. Με το χειροποίητο είναι λίγο φασαρία, αλλά αξίζει τον κόπο. Αν σας ήρθε μοσχοβολιά, ελάτε να σας e-φιλέψω.

Asturias

Για κάθε χαρούμενο και κάθε λυπημένο.
Για κάθε μοναχικό και κάθε ερωτευμένο.
Απολαύστε το.

Ο Αριστοφάνης στην Ν. Υόρκη.

Άσε κάθε άνδρα να εξασκήσει την τέχνη που ξέρει, λέει ο Αριστοφάνης.

Η λήψη της φώτο έγινε για λόγους ανάμνησης και υπερηφάνειας και όχι για ανάρτηση.
Όμως η ρήση που αναγράφεται στο γλυπτό είναι σημαντική και την παραθέτω όχι τυχαία.
Βρίσκεται στην είσοδο του μουσείου Γκούγκενχαϊμ στην Ν Υόρκη, το οποίο φιλοξενεί περιοδικές εκθέσεις.
Εγώ στέκομαι στα λόγια του Αριστοφάνη.
Σκέψεις περί ελεύθερης έκφρασης, τις αφήνω σε σας.
Μη ξεχνάτε, το κλικ στην εικόνα μας τα δείχνει καλύτερα.

Αφιέρωμα 2. Το έναυσμα

Ακόμα είμαι πολύ νέα -εδώ- και θυμάμαι καλά την αρχή.
Όταν ψάψνοντας για παλιές ξύλινες πόρτες, που μου αρέσουν πολύ, οδηγήθηκα σε ένα ποστ που με εντυπωσίασε. Περιδιαβαίνοντας εκείνη την ιστοσελίδα, είδα πλούσια και ενδιαφέρουσα θεματολογία με ευαισθησίες.
Οι πόρτες του Βασίλη όμως, ήταν το έναυσμα να στήσω το δικό μου μπλογκ και να βάζω εδώ,

ότι μου αρέσει, ότι είναι δικό μου και ότι αγαπώ πολύ.

Γραμμένο 16 Σεπτέμβρη.