Παρασκευή 11 Ιουνίου 2010

... από το κουτί.


Χα, σας έπιασα στον ύπνο και το έφαγα όλο μόνη μου.
Όχι όλο, μισό ήταν.
Η καλύτερη ώρα να τρως παγωτό,
από το κουτί, όχι  σε μπολ ή σε χωνάκι.
Εκεί υπάρχει όριο, εδώ όχι.
Τρως ασταμάτητα.
Μην κολλάτε στην μάρκα, πάρτε ότι θέλετε.
Έτσι τρώνε το παγωτό.
Για τέτοια μεγέθη μιλάμε όχι ... σε κουπίτσες, χα χα.


Κάντε και καμιά τρέλα γιατί θα τρελαθούμε όπως πάμε.
Καληνύχτα σας.





Τετάρτη 9 Ιουνίου 2010

Με το τηλέφωνο στο χέρι.

Από τις 7 το απόγευμα περιμένω νέα του.  
Τρεις μέρες τώρα ο νεαρός μικρός μας 
είχε μία ενόχληση στην κοιλιακή χώρα. 
Μέσα σε εξεταστική περίοδο και εξετάσεις για δίπλωμα οδήγησης 
είχε και τον πόνο του.
Το απόγευμα βρήκε χρόνο να πάει στο ΑΧΕΠΑ,
που διημέρευε και είναι κοντά του, να τον δει ένας γιατρός.
Πήγε στις εφτά το απόγευμα και έφυγε στις 12.30
Στην αρχή τον είδε ένας ειδικευόμενος που δεν διέγνωσε τίποτα.
Τον έστειλε σε ένα καθηγητή ο οποίος 
του είπε να κάνει κάποιες εξετάσεις.
Μετά από δύο ώρες τις είδε κάποιος, αλλά ούτε εκείνος βρήκε κάτι.
Τον έστειλε σε έναν άλλο ο οποίος τον παρέπεμψε  
για μία άλλη εξέταση.
Οι γιατροί άλλαζαν βάρδιες και ο νεαρός εκεί.
 Του είπα, μίλα σε κάποιον ότι είσαι εκεί από τις 7 
ή σήκω φύγε να πας σε ιδιώτη
και μου λέει, μία γιαγιά είναι εδώ από τις 4 το απόγευμα.
Μισοί ηλικιωμένοι και οι άλλοι μισοί αλλοδαποί.
Στις 11.30 με την τελευταία εξέταση στο χέρι περίμενε πάλι το γιατρό.
Στις 12.30  πήρε να μου πει την διάγνωση.
Μάλλον σπασμός του εντέρου λόγω άγχους 
και να ξανακάνει μία εξέταση σε δέκα μέρες.
Να βράσω τις εξετάσεις, τις εξεταστικές, το φιλότιμο, 
την υπευθυνότητα, την ανευθυνότητα.
Μάλλον δεν τα ξέρω καλά αυτά και καλύτερα να μη τα μάθω.
Για γέλια και για κλάματα.
Ειδικά στα νοσοκομεία των μεγαλουπόλεων, κόλαση.
Έχασε μισή μέρα, αγχώθηκε που έχασε χρόνο
και ο γιατρός λέει ... να μην αγχώνεται.
Βέβαια ευτυχώς από ότι φαίνεται δεν είναι κάτι σοβαρό 
και μάλλον οι πολλές "εξετάσεις"  τον οδήγησαν σε ... εξετάσεις.


Στις 12,30 που έφυγε, η γιαγιά ήταν ακόμα εκεί και περίμενε.

Αλίμονό μας.






Κυριακή 6 Ιουνίου 2010

Τα φοινίκια ...κατά Μάρκο.

 Βροχερή η Κυριακή σήμερα και μας έκλεισε μέσα.
Μέχρι τώρα φοινίκια, που δεν ξέρω και πως γράφεται, 
ήξερα κάτι σιροπιαστά γλυκά. 
Οι βορειοελλαδίτες θα τα γνωρίζουν σίγουρα.

 Ο Μάρκος όμως φοινίκια λέει του φοίνικες.
Τέσσερις μέρες ήταν εδώ δηλαδή στον κήπο και αλώνισε. 
Πάνω στους φοίνικες, στα πεύκα, στα λέϊλαντ.
Τα κλάδεψε και τα  περιποιήθηκε όπως ήξερε και όπως του είπα.
Και ήξερε πολύ καλά.
Έξυπνος στην δουλειά του, πρόθυμος, σβέλτος, διορατικός.
Ήξερε τι δικαιούται και τι υποχρεούται.
Εγώ ξέρει, έλεγε, λοιπόν....
Σκαρφάλωνε στα δένδρα με ευκολία γάτας. 
Δούλευε όταν έλειψα και κάθισε μπροστά μου να ξεκουραστεί.
 Όταν του είπα να ξεβοτανίσει είπε:
"θέλει υπομονή και δεν είμαι καλός"
Μπράβο Μάρκο.
Το μπράβο βέβαια έφτασε και στην τσέπη του.
 
 

Είπα ξεβοτανίσει και θυμήθηκα. 
Σας είπα ότι κόψαμε τα πρώτα;
Γέλασε κανείς;
Φύτεψα 25-4  και η  παραγωγή άρχισε ένα μήνα μετά.


Αγγουράκια, κολοκύθια και πιπεριές προς το παρόν.
Άρωμα γλύκα και νοστιμιά που δεν φαντάζεστε.
 Γιαααα  να ετοιμάζουμε τα τελάρα!!!
και ας με συγχωρήσουν όσοι δεν τους θυμάμαι, 
ετοιμαστείτε για την e-λαϊκή.


Είναι πολύ ωραίο να βγαίνεις στην αυλή 
και στο μπαλκόνι ακόμα  για να "θερίσεις ότι έχεις σπείρει".
Σας το συνιστώ.




Παρασκευή 4 Ιουνίου 2010

Επίλογος...της έκθεσης.

Έλα κυρία μου με την έκθεση, μας έπρηξες. Τελείωνε.
Χα χα, αυτό θέλω κι εγώ.
Να τελειώσω το θέμα, να ολοκληρωθεί.
 Να σας δείξω τι βλέπαμε εμείς στην έκθεση.

Μία αίθουσα σαν γκαλερί όταν ανοίγαμε.


 Την όμορφη παραλία το πρωί και το απόγευμα.


 Τους λουόμενους απέναντι και ζηλεύαμε.


Αλλά και τα βράδια την γέφυρα που άνοιγε.
Στην άκρη αριστερά ανοιγμένη, περιμένει τα σκάφη να περάσουν.


Κι αυτά περνώντας δίνουν ένα ρομαντικό θέαμα.


Τα μπλε φωτάκια αρχίζουν πάλι να φαίνονται.


Αυτό σημαίνει ότι η γέφυρα κλείνει και επιτρέπεται ξανά η δίοδος.
Για άλλους τελείωσε το ρομαντικό θέαμα 
και για άλλους ο αποκλεισμός από τον προορισμό τους.






Πριν το κλείσιμο της έκθεσης γιορτάσαμε την επιτυχία της
διοργανώνοντας μια μικρή γιορτή.
Να σας φιλέψω από τον μπουφέ που ετοίμασαν οι κυρίες.


Ταλέντα επίσης στην μαγειρική.

Εδώ η συμμετοχή μου στο μπουφέ της γιορτής.
Δεν τα πήγα έτσι βέβαια, 
τα στόλισα κατάλληλα για να μεταφερθούν.
Κλασσική τυρόπιτα προσαρμοσμένη σε καλοκαιρινή γεύση.
Με αυγό για να γλυκάνει και μπόλικο φρέσκο δυόσμο για δροσιά.
Με ανοιχτό φύλλο έγινε ανάρπαστη.


 Επιδόρπιο που αξίζει να δοκιμάσετε, ειδικά εσείς οι γκρινιάρηδες.
Φράουλες με σοκολάτα. 
Αν θέλετε τις συνοδεύετε με ένα γλυκό κρασί ή και σαμπάνια,
τόση όση να φέρνουν όλα γύρω γύρω.
Αν τις δείτε σε τραπέζι ... να με θυμηθείτε.





 Όλα αυτά πριν αρχίσει η αποκαθήλωση.


 Χρειαστήκαμε τρεις μέρες να την στήσουμε και...



...μισή ώρα να την ξεστήσουμε.



Και επιτέλους να σας αφήσω ήσυχους με την έκθεση.
Πρώτα απ΄όλα αυτά καμαρώνω για την εργαλειοθήκη μου.
Την έκοψα και την έραψα στα μέτρα μου, 
αφού μελέτησα τι χρειάζεται.
Έτσι υπάρχει σειρά και τάξη για όλα τα εργαλεία.
 Σέγα, κόφτης, μισοστρόγγυλη, πλακέ,
λίμες, αυτόματη, γωνία και άλλα.
Μου αρέσουν οι κατασκευές, το έχω ξαναπεί.


 
Ας κάνουμε διάλειμμα όμως να απολαύσουμε το καλοκαίρι που ήρθε 
και το φθινόπωρο να είμαστε καλά θα έχουμε νέες δημιουργίες.
Τώρα είναι καιρός για θάλασσα και άλλες ασχολίες.

Σας ευχαριστώ.