Στη μνήμη της...

 

 

 

 

 

 ...με λουλούδια που αγαπούσε.

Μοσχοβολούσαν και στόλιζαν πάντα την αυλή της.

Στη μνήμη της μαμάς.

Τι μας αξίζει άραγε;

Καλό μήνα εύχομαι.

Τα γνωμικά του παππού

Αν δεν έχεις παππού και γιαγιά να αγοράσεις.

Aπό ένα διήμερο.

Λιτά και επιγραμματικά,
λίγο ανόρεχτα και χωρίς ενθουσιασμό,
αφήνω εικόνες από το πρόσφατο ταξίδι.

Ένα διήμερο στο Hartford Connecticut

 Το δημαρχείο της πόλης

εντυπωσιακό

 μεγαλοπρεπές

και επιβλητικό δεσπόζει στην πόλη.

Στο σούρουπο, μέχρι να το φέρουμε γύρω φωτίστηκε.

(Χωρίς photoshop)

 Το πρωί φωτίστηκε από τον ήλιο.

 Το φεγγάρι σκάλωσε σε ένα κτήριο

 ...και στάθηκε εκεί

 για ώρες:))

 Στην περιηγήση της πόλης είδαμε το σπίτι του Mark Twain

όπου έζησε 20 χρόνια της ζωής του.

Μέχρι το 1891, ο Τουαίην έζησε στο Χάρτφορντ, όπου ολοκλήρωσε μερικά από τα σημαντικότερα έργα του, μεταξύ των οποίων Οι περιπέτειες του Τομ Σώγιερ (1876), Ο Πρίγκιπας και ο Φτωχός (1881) και Ένας Γιάνκης του Κονέκτικατ στην αυλή του βασιλιά Αρθούρου (1889). Οι περιπέτειες του Χάκλμπερι Φιν – κατά πολλούς το πιο γνωστό βιβλίο του – δημοσιεύτηκε το 1885 και αποτέλεσε ένα από τα πρώτα βιβλία που εκδόθηκαν από τον εκδοτικό οίκο του ίδιου του Τουαίην. 
Πληροφορίες από Βικιπαίδεια.

 Στην επιστροφή, μέσα από την φθινοπωριάτικη φύση

με τις εκπληκτικές εναλλαγές χρωμάτων

περάσαμε από ένα αγρόκτημα για να μαζέψουμε κολοκύθες...

.... και νόστιμα μήλα διαφόρων ποικιλιών.

Ένα διήμερο με χρώμα από την φύση.

 

Με τα ποδήλατα ως τον φάρο.

Άλλο ένα μέρος που ήθελα να επισκεφθώ ήταν ο μικρός κόκκινος φάρος.

 Στα προηγούμενα ταξίδια το αμέλησα αν και ήταν δύο βήματα κοντά.

Αυτή τη φορά διαλέξαμε λιακαδερή μέρα, πήραμε τα ποδήλατα

και περνώντας την μεγάλη γκρί γέφυρα πήγαμε ως εκεί.

 

 

 

 Εκεί απέναντι, κάτω από την άλλη άκρη της γέφυρας.

Ο ήλιος με τα σύννεφα κάνει παιχνίδι στα νερά του Hudson river.
Στα αριστερά βλέπουμε το νότιο μέρος του Manhattan.

 Η γέφυρα George Washington  από την άλλη πλευρά.

 Ένας συνάδελφος στον ποδηλατόδρομο, μη γελάτε στο "συνάδελφος"

Η γέφυρα κατακλύζεται από ποδηλάτες κυρίως και πεζούς.

 Λίγο πριν κατέβουμε στην βάση της

μέσα από ένα καταπράσινο δρομάκι

 για να δούμε από κοντά 
"THE LITTLE RED LIGHTHOUSE"

 

Τον τελευταίο φάρο του νησιού,

που λες και στέκει εκεί σαν μέτρο σύγκρισης μεγεθών.

 

 

Στο βάθος η άλλη μεριά από όπου ξεκινήσαμε.

 

 

Σκοτεινιάζει αν στο πλάνο δεν είναι και το ταίρι του, 

η μεγάλη γκρι γέφυρα.

Στην επιστροφή

 

 

 το σκηνικό άλλαξε με ένα πλοιάριο.

 Μια ματιά προς τα πίσω.....

.....και του χρόνου.